حــال دگـــر نـــــدارم در فــــرطه جــــدایــــی
دور از دل و خدایم در دار کبریایی
پاکان چه نیک رفتند جامانده ام بر این خاک
دنبال کوره راهی من در میان افلاک
راه صراط عشقُ را محبت دوست
راه غرین رحمت راه ولایت اوست
گفتا رسول اکرم(ص) این نعمت خدایی است
قرآن و عترتم هم یک عشق جاودانیست
هر کس به این دو معشوق عاشق شود بهشتی است
ور نه شفاعت با اهل جفا پرستی است
بشنیدم این سخن را دل را زدودم از غم
رفتم بسوی قرآن بوسیدمش ز ماتم
دریا فشاندم از چشم افسوس خون نبارید
در غربتی چه محزون بر حال من چه نالید
توبه بکردم از دل جان شور دیگر آموخت
در رحمت الهی آرام گشت و آسود
+ نوشته شده در دوشنبه
1386/04/25ساعت 12:36  توسط میثم حبیبی
|